Nadewszystkość

                   rozkojarzone sentymenty

          beztroskość na ulicach z kocimi łbami
          sosnowe lasy i kanie garściami zbierane
          Brda co moczarkę czesze w jedną stronę
          arie z Wiktoria i jej huzar grane ojcu
          siedzącemu obok

          a może pierwsza fascynacja
          jasność w mroku bez wizji seanse
          kora drzew aż do firmamentu
          czerwona przepaska hipnotyczna
          nadewszystkość

          do dziś

          pamięć wierna choć porysowana
          chętnie mnie zawraca wstecz
          lubię grzebać w tym kufrze
          stare jak nowe nieco wyblakłe
          w dotyku zawsze miłe

                          jak księżniczka

          nie ma paszportu
          inne dokumenty mają starą datę
          nie ma komórki i jedenastu par spodni
          nie jeździ drogami szybkiego ruchu

          cicha wierna w skromnej spódnicy
          włosy przyprószone nigdy nie zafarbowane
          pewna siebie dostojna
          mieszka w komnatach z dwoma przedsionkami
          i zastawkami - na wszelki wypadek
          zdecydowana na wszystko - na dobre i na złe

                     aż wygasną czary

          wszystko dojrzało
          jak granatowe chmury
          odcięta droga powrotu
          palce przebiegły przez bluszcz polny
          w zawstydzonej ciszy

          obojętność zaborcza
          wilgotność nienasycona
          rozpaleni
          już smutni
          czekamy wtuleni aż wygasną czary

          niech ktoś zawróci czas
          cienki włos zamieni w czuprynę
          przez zamknięte powieki
          znów chłopak tuli szczęście
          zaklęte w dziewczynie

                 majestat twierdzy

        dniem i nocą
        w dzikości subtelnościach
        pod baldachimem na łące skalistej
        gdzie życie żądze rozum wygaszają
        wszystko ponad i poza

        aż staje się
        co się dokonuje od zarania
        piękna żywa rzeźba pąkiem nabrzmiewa
        rozwija skarbem przesiąka na wskroś
        znaczy z każdym dniem więcej

        w labiryncie obaw radość przenika
        do bólu uwolnienia aż rodzi się
        więź niewidzialnym nerwem wtopiona
        zasługuje na najwyższe podium często
        otwiera nam oczy gdy zamyka swoje

                   już patrzę inaczej

          nie ma przeszłości na początku

          piaskownica bez trosk
          pragnienia tylko duże
          latorośl szuka drogi
          wspina się coraz wyżej
          planów rysowanych w hipokampie

          gdy słońce coraz niżej
          horyzont jakby bliższy
          ważne zaczynają być obrazy
          w neuronach pamięci
          ciągle otwarty album

          u zmierzchu nie ma przyszłości

                                 bez skrupułów

                 wybudzona z głębokiej zadumy
                 przeciera zaspane powieki
                 rozsiewa myśli wygłodzone
                 kolorowieje

                 z wierzbowych witek
                 zakręca bazie
                 krysie anki
                 tu przylot tam odlot

                 sercom dostraja rytmy
                 radość dnia przelewa do nocy
                 rozpina klamrę marzeniom
                 w odurzającym każe trwać splocie

                 niestety dobiega nasz czas
                 - szkoda że odchodzisz tak wcześnie
                 i  zabierasz to wszystko
                 bezpowrotnie bez litości

            co z tą  kobiecością

          zwiewność
          kuszący zapach
          obezwładniający appeal

          mimo to
          trzeba z dystansem
          co tak bardzo na kobieco
          często kończy się ością